Cora

Cora is een massagetherapeute. Ik ben in contant gekomen met Cora via Mini. Mini is een van mijn pgbers (ik vind pgber niet zo’n fijn woord want ik zie ze als mijn vriendinnen).

Ik heb ongeveer een keer in de maand een heerlijke massage van Cora. Cora komt dan bij Mini thuis. De massagetafel staat dan ik de woonkamer. Ik kan mij dan helemaal ontspannen. Een massage is het enige waarbij ik mij helemaal kan ontspannen. Ik heb het meeste spanning in mijn benen, armen en in mijn schouders. Soms zit er zoveel spanning in mijn schouders dat ik er pijn in krijg. Cora maakt al mijn spieren helemaal los. Soms val ik zelfs in slaap!

Ik ben heel erg blij dat ik Cora heb leren kennen, zij is echt heel bijzonder en ik geniet hier heel erg van.

20171028_131608

Never stop dreaming

20170530_212205Ik droom nog elke dag ik beter word. Ik heb er heel vaak over gedroomd. Hoe het zou zijn en wat ik allemaal zal doen als ik beter ben. Ik zal nooit stoppen met dromen. Ik denk dat het helpt. (dit geloof ik) Want als je je denkt ‘het kan toch niet’ dan is de kans kleiner dat het gebeurt. Dat is met alles zo.
Als je iets wilt bereiken geloof er dan in. Ik geloof dat als je er heel veel aan denkt en er echt je best voor doet en je door niemand tegen laat houden, dat de kans groot is dat het lukt. Dan dat je denkt het lukt toch niet.
Ik wil een wereldreis maken. Ik begin in Nieuw Zeeland en eindig in Alaska. Ik droom en denk daar vaak over. Mijn moeder heeft in haar werk kamer een hele grote wereldkaart hangen. Dus elke keer als ik daar langs rijd (en dat is nogal vaak omdat ik daar langs moet om naar mijn kamer te gaan) denk ik daar aan. Het gaat me lukken.

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

 

e14dccacd99619905ed3bfe9a5a6b24d

Ook al ben ik ziek er gaat geen dag voorbij dat ik niet lach. Ik zie het altijd zo; je hebt 2 opties, of je gaat depressief op de bank liggen en denken: ik kan niks, ik kan niks. Of je gaat er het beste van maken en kijken naar wat je wel kan. Natuurlijk ben ik ook wel eens boos en verdrietig. Dat moet ook. Maar over het algemeen ben ik vrolijk en probeer ik er het beste van te maken.

Ik stop met de zin van de maand.

Als eerste wil ik zeggen dat ik over deze beslissing heel goed heb nagedacht. Ik heb dit idee al een tijdje.

Ik ben begonnen met de zin van de maand omdat ik bang was dat er maanden niks online komt. Misschien is dat ook wel zo, want zo’n spannend leven heb ik nou ook weer niet haha.

Ik heb geen vaste tijd wanneer ik iets online zet omdat ik dan het gevoel van moeten krijg en dat haat ik. Ik vind zo wie zo moeten geen fijn woord. Ik moet niks maar ik doe dingen omdat het handig is en om mezelf gelukkig te maken. Ik merk dat ik bij de zin van maand het gevoel krijg van moeten en het lukt ook niet altijd om te typen. Daarom stop ik hiermee.

Wat ga ik doen met de zinnen die ik al heb geschreven? die gooi ik niet weg. Ik ga deze de komende weken online zetten op home. Dan kunnen jullie het altijd terug vinden. Deze verandering wil niet zeggen dat ik nooit meer een quote ga doen, maar alleen als ik er zin in heb.

Ik heb ook nog even nagedacht over dat ik zo onregelmatig iets poost. Ik zal het voor taan op mijn social media zetten. Dit zal ik vooral doen op Instagram. Daar heet ik: lifeof_isabelle.

Nog maar een optie – Op zoek naar het medicijn #2

Ik raad je aan om eerst Baclofen#1 te lezen. Want dit is een vervolg daar op.

Het is al een hele tijd geleden dat ik een update heb gegeven over hoe het gaat met de Baclofen. Maar een medicijn uitproberen duurt gewoon lang. Je bouwt het langzaam op, en iedere week kijk je hoe het gaat maar dat gaat dus niet snel. Het heeft ook een inwerkperiode nodig en dan zie je pas het effect.

De Baclofen heeft zeker effect, in de vakantie had ik het punt bereikt dat ik te veel kreeg. Mijn mond verslapte, als dat gebeurt ben ik nog moeilijker te verstaan, gaat het eten nog lastiger en krijgt ik mijn mond niet dicht. Met als gevolg dat ik de hele dag loop te kwijlen en daar word ik gek van. Het ziet er ook niet uit. Dus toen ben ik weer gaan minderen.

Op 15 augustus had ik een afspraak in het VU in Amsterdam. Omdat ik er best vroeg moest zijn en Amsterdam niet echt bij mij om de hoek licht. Bleven we slapen in het Ronald McDonald huis.

b68c11292088

Voor de mensen die het niet kennen. Als je kind (voor een langere tijd) het ziekenhuis licht kun je daar overnachten. Bijvoorbeeld omdat de reistijd te lang is. Iedereen heeft een eigen kamer, er is een gezamenlijke woonkamer en keuken met voor iedereen een eigen keuken kastje. Het heeft een huiselijke sfeer en de mensen die daar werken zijn allemaal vrijwilligers.

Ik vond het best spannend want morgen weet ik of het doorgaat en krijg ik antwoord op mijn vragen.

Eerst kreeg ik een gesprek met een neuroloog en een revalidatiearts. De eerste vraag die ik stelde was: ‘kun je met een Boclofenpomp ontspanning geven voor die spieren waar nodig is? het antwoord was: nee. Toen wist ik eigenlijk al dat het niet voor mij geschikt is. Nadat de logopediste en de ergo naar mij hadden gekeken, gingen ze overleggen en gingen wij lunchen. Toen zei ik tegen mijn ouders ‘ik denk niet dat het voor mij gaat werken’.

Na de lunch kwam de neuroloog met het nieuws wat uit hun overleg kwam: ook zij dachten dat het voor mij niet geschikt is. Aangezien ik heel veel spanning in mijn schouders en armen heb, zal het slangetje in mijn rug hoog geplaatst moeten worden waardoor ik teveel ontspanning in mijn mond krijg en misschien ook door mijn benen ga zakken.

Aangezien de Boclofenpomp het niet wordt, ga ik nu verder met: Op zoek naar het medicijn #2.

Al een hele tijd terug ging ik naar mijn neuroloog en zij was bij een lezing geweest over een nieuwe techniek. Wat ze doen is: ze plaatsen elektronen in je hersenen zodat je beter je spieren aan kan sturen. Deze techniek wordt bij mensen die Parkinson hebben toegepast met goede resultaten. Mijn neuroloog moest gelijk aan mij denken. De mensen die de lezing gaven kwamen uit Londen. Later bleek dat deze operatie ook in Groningen wordt uitgevoerd.

Wat ik erg fijn vind is dat er verder wordt gedacht voor een andere oplossing. Hierdoor krijg ik het gevoel dat ze met mij meedenken. Het plan is: ik ga nog een ander medicijn uitproberen (ook een spierverslapper) en ze gaan mij bespreken in het landelijk overleg over het plaatsen van elektronen. Ik vond het een erg fijn team in het VU!

s’ Avonds drong het pas echt tot mij door dat het plaatsen van de elektronen de laatste optie is, want ik heb zo’n beetje alle spierverslappers al uitgetest. Ik vond het een confronterende dag. Er werd van alles besproken wat zich steeds herhaalde in mijn hoofd.

Over het nieuwe medicijn zal ik wat sneller een update geven.

Wordt vervolgd!

Mijn verjaardag.

20 augustus ben ik 14 geworden!

In de ochtend gingen we eerst een heerlijke zelfgemaakte chocoladetaart eten. Daarna was het tijd voor de cadeaus. Ik ben heel erg verwent!

Mila viert ook mijn verjaardag.

IMG-20170828-WA0014

Ik had geen idee wat we gingen doen. Daar kan ik niet zo goed tegen. We gingen weg naar…….?

Eerst gingen we een drankje doen bij Nieuw Rotterdam Café.

Toen hebben we even door de stad gelopen, nog even in wat winkels gekeken, en gingen we eten bij Bazar! Dit is een restaurant met eten uit het oosten en Noord Afrika.

Ik vond het zo lekker dat ik mezelf bijna misselijk had gegeten. Het was een top dag!

Afgelopen zaterdag hebben we een feest gegeven voor mijn verjaardag en Max. Want Max is in september jarig. Dus vieren we het samen. Dat was een leuk, gezellig feest met lekker eten!

sponsorloop voor de Giro Di Kika

photovisi-downloadGisteren had ik op school een sponsorloop. voor team Sofie, team Sofie doet mee aan Giro Di Kika.

Ik heb 2 jaar met Sofie in de klas gezeten. We waren en zijn bff’s. We begrepen elkaar heel goed we hoefde elkaar maar aan te kijken en we begrepen elkaar zonder woorden. Omdat Sofie jammer genoeg een tumor bij haar oog had was haar zicht heel erg slecht. Doordat ze slecht zag was Sofie haar gehoor heel goed en kon ze me altijd verstaan, dat was heel erg fijn. Eigenlijk was Sofie de enige die me altijd kon verstaan. In de pauze gingen we altijd op het klimrek samen met Fatima, dat was heel erg leuk.

Op 19 september 2014 kreeg ik het vreselijke nieuws te horen, Sofie was overleden. Het was een enorme klap. Ik had het wel zien aankomen maar toch. Het rauw proces wat heftig, maar gelukkig heb ik hele lieve familie en vrienden die me heel goed hebben geholpen met het verwerken.

De ouders van Sofie hebben besloten om de Giro Di Kika te gaan fietsen. Dit jaar gaan ze de Giro Di Kika voor de tweede keer fietsen. Een vriendin bij  mij op school kende Sofie ook. Zei heeft bij mij op school een sponsorloop georganiseerd. Ik heb besloten om die te gaan lopen. Want als ik in mijn rolstoel rij heb ik niet het idee dat ik wat voor Sofie doe. Ik heb 3 rondjes bijna helemaal gelopen. nu heb ik wel spierpijn maar dat heb ik graag voor Sofie over. Tijdens het lopen had ik het idee dat Sofie van boven mee keek en daar kreeg ik ook weer kracht van.

Lieve team Sofie ik wens jullie heel veel succes!!!

https://www.girodikika.nl/team-sofie

Beginnen met Baclofen – Baclofen #1

 

Dia1Ik heb heel erg veel last van spierspanning. Ik heb daar medicijnen voor maar deze helpen niet voldoende. Nu gaan we beginnen met Baclofen. Het plan is dat ik uiteindelijk een Baclofen pomp krijg. Deze wordt op mijn buik onder de huid geplaatst. In zo’n pomp zit Baclofen dat is een ontspannend medicijn. De Baclofen gaat vanuit de pomp via een klein slangetje inwendig naar mijn ruggenmerg. Vanuit je hersenen gaan signalen via je ruggenmerg naar al je spieren.

Ik wil jullie meenemen in het proces,  daarom staat er Baclofen #1.

Deze week ben ik begonnen met de Baclofen via de Mickey, dat is natuurlijk veel minder effectiever. Voor de mensen die niet weten wat een Mickey is; dit is een soort ventieltje in mijn buik waar ik mijn medicijnen, voeding en vocht door krijg. Dit komt rechtstreeks in mijn maag.

Als er voldoende effect is kunnen we verder kijken. Ik denk dat ik er pas echt blij mee ben als alles goed werkt en ik uiteindelijk minder spanning in mijn spieren heb. Ik hou jullie op de hoogte!

Fantasie en muziek

 

(let niet op mijn teken kunsten)

Ik heb veel fantasie. Ik fantaseer altijd hoe het zou zijn als ik niet ziek ben. Ik fantaseer het meest als ik zing. Heel goed zingen kan ik niet’i don’t care’. Als ik zing en ik sluit mijn ogen zie ik het helemaal voor me: ik dansend en zingend in een uitverkocht Ziggo Dome!! Het liefst doe ik mijn ogen niet open en blijf ik in die wereld waar alles zo perfect is. Lees verder “Fantasie en muziek”

Ik HAAT jeuk!

Vandaag is het twee weken geleden dat ik hele erge jeuk kreeg, op mijn rug. Eerst was het over mijn hele rug, na een paar dagen ging het naar een plekje. Bij een muggenbult heb ik de discipline om er vanaf te blijven, want anders wordt de jeuk erger. Mama mocht er ook niet aan zitten.

Ik werd er gek van! Want van jeuk en pijn krijg ik ‘gratis en voor niks’ heel veel spanning. Met heel veel spanning in mijn armen  en benen slaap ik slecht, soms sliep ik pas om half 2!

Na een week zijn we naar de huisarts gegaan. Ze kon niet zien wat het was en waar het door kwam. Dat maakte me niet uit, als de jeuk maar weg gaat. Van de huisarts kregen creme  die we erop moesten smeren. Het is nu al een paar dagen weg :).